صلای حسین (ع)
- محـــــرم شـد و شــــد عزای حسین
به پا شد به گیتی، لوای حسین
- بشـــــد از قیامـــش، قیــــامت بــه پا
جهان ســــوگوار، از عزای حسین
- فنا شــــد چــــو پروانه در راه دوست
چنین است، رمـــز بقــای حسین
- بــــــــگرید بر او دیــــــده ی روزگــــار
به جانبـــازی و نینـــــوای حسین
- فدا شـــــد پـــــی دین و ارشاد خلق
بــــود این مـــرام و وفــای حسین
- بدادش ســــر و، تــــــن به ذلت نداد
کــــه جانهای عالــم فدای حسین
- بیــــــاموخت بــــر خلــــق آزادگــــی
به جــــز حــق نبود، اتکای حسین
- طلب کـــرد چـــون او رضـــای حبیب
نخواهد خــــدا جز رضـــای حسین
- کـــه مـــردن، بـه از زندگانی به ننگ
بــود نغمه ی جـــان فضای حسین
- بهایـــــش نداد کســــی جـز خــــدا
کــه یزدان بــــود خونبهـای حسین
- بـــــه دربار او قدسیــــان چون خدم
سلاطین عالــــم گــــــدای حسین
- زهـــــی بـــــر دلیران ایـــــران زمین
کـــــه دادند، پاسخ صــلای حسین
- طـــریق حسینــــــی بپیموده ایـــم
کــــه داریم در سر هــــوای حسین
- اگـــر تـا قیــــامت ســــرایم ســخن
زبـــان قاصـــر است از ثنای حسین
- به صحرای محشر همه انس و جان
نظرهــا بــــود بــر عــــطای حسین
- ندارد بـــــه محشــر غمــی قدسیه
کـــــــه دارد بــه خاطر ولای حسین
(قدسیه مدنی)